Księga I Rozdział XVII czI

 Lorenzio wyciągnął nóż z mojego ciała. Kiedy zaczęłam się osuwać na bok, ktoś mnie złapał. To był Jace.
- Przegiąłeś koleś. Dobra zgadzam się na twoje warunki. Możesz ją wziąć tylko ją uratuj.
- Co.....co ..... co takiego? Jace......Ja.....ce co ty zrobiłeś?
- Ja ci wytłumaczę. Twój kochany Jace oddał cię mnie za swoje życie. Teraz już należysz do mnie.
- Dotrzymaj umowy.
- Już się robi wasza wysokość. 
Dotknął swoim telasem miejsca gdzie była rana i po chwili nie było po niej śladu. Kiedy byłam już cała, rzuciłam się na Jace.
- Jak mogłeś!? Sprzedałeś mnie, zdradziłeś, a ja ci ufałam - zaczęłam go dusić - Chciałam cię uratować, martwiłam się. A ty przy pierwszej lepszej okazji mnie oddałeś jak jakąś rzecz.
- Klaudia proszę..... - puściłam go - Ja tylko . -spoliczkowałam go nie miałam ochoty tego dłużej słuchać.
- Choć moja księżniczko, musimy się przygotować do drogi - powiedział do mnie Lorenzio
Poszłam z nim, to co zrobił Jace jeszcze do mnie nie dotarło. Ponownie zostałam zamknięta. Mieliśmy wyruszyć o świcie. Ja jednak nie mam zamiaru tutaj siedzieć i czekać. W końcu i tak mam zginąć, więc co to za różnica teraz czy później. Tak samo jak wcześniej wydostałam się tylko z tego pomieszczenia,  tym razem na zewnątrz. Zaczęłam biec przed siebie w nieznanym mi kierunku byle jak najdalej stąd. Chcę o tym jak najszybciej zapomnieć. Kiedy uciekłam dostatecznie daleko, postanowiłam poszukać chwilowego schronienia. Znalazłam jakąś grotę i zaczęłam rozmyślać plan. Wygląda on mniej więcej tak: 1. Muszę zdobyć broń, w tym celu będę musiała dostać do kryjówki Jace 2. Przebrać się by zgubili mój trop 3. Spalić to miejsce - zemsta 4. Dostać się do pałacu. W teorii to jakoś wygląda, ale w praktyce już gorzej. Szłam dalej wierząc, że znajdę właściwą drogę. Po paru kilometrach ku mojemu zdziwieniu doszłam do celu. Zrobiłam trzy pierwsze punkty mojego planu. Czas udać się teraz w stronę miasta. Teraz jest na to jednak zbyt późno. Pójdę parę kilometrów i prześpię się.
************
Nad ranem ruszyłam w dalszą drogę. Do pałacu wejść jest jednak lepiej o zmroku. Przed porwaniem rozmawiałam z Jacem o zrobimy gdy się tam znajdziemy. W sali koronacyjnej znajduje się taki sam portal jak ten, którym się tu dostałam. Jest on jednak pilnie szczerzony. Nie wiem czy mi się uda, ale w ten sposób choć trochę przyniosę chlubę moim przodkom. Jedyne wejście znajduje się przez lochy. Po dokładnym obejrzeniu pałacu wiedziałam już gdzie się znajdują. Gdy się ściemniło weszłam do środka. Nie dało się tam oddychać. Przemierzające te korytarze, wydawało mi się jakbym tu już była. W celach siedzieli ludzie. Przyglądali mi się. Przechodząc obok jednej z nich, mój naszyjnik zabłyszczał. Spojrzałam na sąsiednią cele i zobaczyłam tam ...... moich rodziców. Rzuciłam się z łzami w oczach w ich stronę. Wyglądali tak jak ich zapamiętałam. Byli jednak mocno wychudzeni i mieli na sobie królewskie szaty.
- Mamo,tato!!! - objęłam ich przez kraty.
- Córeczko
*******
Rozdział z małym opóźnieniem ale jest. Bardzo przepraszam za jego długość Pozdrawiam :*

Księga I Rozdział XVI Lorenzio/ Nowy blog

Miasto wyglądało przepięknie o tej porze dnia. Kiedy tak siedzieliśmy poczułam uderzenie w głowę.
****
Otworzyłam oczy, głowa mnie strasznie bolała. Miałam związane ręce. Znajdowałam się w jakimś ciemnym pomieszczeniu, prawdopodobnie w piwnicy, bo dało się wyczuć wilgoć.
- Jace, gdzie jesteś? Gdzie my jesteśmy? To element szkolenia?
- Witaj moja kochana księżniczko, stęskniłaś się za  mną? Tak dawno się nie widzieliśmy.
- Lorenzio, to ty?
- Tak moja kochana. Ostatnim razem jak się widzieliśmy to odeszłaś bez pożegnania.
- Gdzie ja jestem i gdzie jest Jace?
- Nie przejmuj się tym frajerem, teraz nareszcie jesteśmy razem. Jesteś u mnie w domu. Niedługo oddam cię Blaizowi, a kiedy odzyska naszyjnik to pojmę cię za żonę. A ten kretyn pójdzie siedzieć. Mam nadzieję, że z tobą pójdzie mi łatwiej niż z Holly.
 Podszedł do mnie, chwycił za twarz i pocałował.
- Dobranoc moja księżniczko.
Nie mam zamiaru zostawać jego żoną. Muszę odnaleźć też Jace i jakoś się stąd wydostać. Będę musiała uważać na Lorenzia, on jest nieobliczany. Tylko jak mam się wydostać się z tych więzów. Tym razem mnie przeszukali. Wtedy usłyszałam głos  w mojej głowie : ,, Skup się Klaudia, pomyśl o tym o chcesz zrobić'' Pomyślałam o tym, że liny się rozrywają a ja jestem wolna. Poczułam, że więzy puszczają. Sama nie wiem jak to się stało, ale nie miałam czasu na zastanowienie musiałam znaleźć Jace. Skoro siłą wolni mogę rozerwać pęta to może uda mi się go odnaleźć. Dotknęłam dłonią podłogi i pomyślałam o nim. Zobaczyłam jak leży w jakimś pokoju cały pokrwawiony. Ujrzałam także drogę, którą muszę iść aby go odszukać. Było jednak kilka małych problemów. Po pierwsze musiałam się stąd wydostać. Po drugie korytarze patrolują strażnicy, więc niby jak nie mając broni ich pokonam. Na pewno mnie złapią, zawołają Lorenzia, a nie wiadomo co mu odbije. Podeszła do drzwi. Jedną dłonią dotknęłam ich, a drugą chwyciłam naszyjnik. Drzwi eksplodowały,a w mojej ręce pojawił się miecz.

Od razu do środka wpadł mężczyzna i rzucił się na mnie. Wbiłam mu nóż prosto w serce. Nie poczułam w sobie nic. A przecież powinnam, chociażby poczucie winy. Teraz miałam jednak postawiony cel - odnaleźć Jace. Biegłam tymi korytarzami, po drodze natykając się na jeszcze dwóch strażników. W końcu dotarłam do właściwych drzwi. Zobaczyłam go związanego i zakrwawionego, leżącego na podłodze. Wyglądał jak nie Jace.Podeszłam do niego.

- Jace nie martw się zaraz cię uwolnię i razem stąd uciekniemy.

- Klaudia....... - powiedział spojrzawszy na mnie.

- Tak - łzy napłynęły mi do oczy widząc go w takim stanie

- Uciekaj....... to........pu... puła.....pułapka

Wstałam i spojrzałam na niego. Gdy to zrobiłam poczułam jak ktoś wbija mi coś w plecy. Było dokładnie tak samo jak w jednym z moich snów. Ostrze noża przeszło na drugą stronę. Odwróciłam się i ujrzałam twarz Lorenzia.

- Oj nie grzeczna z ciebie dziewczynka Rosel, trzeba się słuchać swego pana.

************

Dawno mnie nie było, ale postaram się to nadrobić. Postaram się też napisać następny rozdział w sobotę żeby wam wynagrodzić ten stracony czas. Założyłam tez nowego bloga (tego nie usuwam) http://tadrugaja.blogspot.com/ ma on inny charakter niż ten. 

Pozdrawiam :*

PS. Macie tutaj piosenkę na pocieszenie https://www.youtube.com/watch?v=XgJFqVvb2Ws